In l’abbriu di e stagioni

In l'abbriu di e stagioni1– Puetu (vertaald)
Coti R/Acquaviva G C

2– Di l’Aghje (vertaald)
Acquaviva Marcellu/Acquaviva G C

3– Ma di cio che tu voli (vertaald)
Fusina G/Acquaviva G C

4– U Mulatteru (vertaald)
Maestrale/Acquaviva G C

5– La Violetta (vertaald)
Traditionnel

6– Mare eternu (vertaald)
Acquaviva Marcellu/Acquaviva G C

7– Anima (vertaald)
Acquaviva Marcellu/Acquaviva G C

8– Oggi (vertaald)
Acquaviva Marcellu/Acquaviva G C

9– Sintenza par té (vertaald)
Acquaviva Marcellu/Filippi M

10– Pé ‘ssu dumane (vertaald)
Acquaviva Marcellu/Acquaviva G C


1 Puetu

Pueta di i tempi andati
Teni le to mani accolte
Comu hè chè tù ùn volti
Cù li to canti suminati suminati

Pueta di li ghjorni d’oghji
Alzi la to voci chjara
Chì ci chjama è c’impara
À discità tutti i poghji
Tutti i poghji.

Pueta di u cori d’omu
Chì tù ùn sè mai domu
Di bramà a libartà
Da tutta l’umanità.

Pueta di a vita à vena
Lampi lu to sgridu rudu
Chì lascia lu mondu nudu
In preda à tanta pena,
Tanta pena.

Pueta di u locu vivu
a vita à vena
Viaghji li stradi novi
C’insegni à fà i provi
nùn lascendu à nimu privu
Nimu privu.

1 Dichter

Dichter van vervlogen tijden
Je houdt je handen gesloten
Hoe komt het dat je niet terugkeert
Met de liederen die je hebt gezaaid

Dichter van de dag van vandaag
Verhef toch je heldere stem
die ons roept en ons leert
om alle heuvels te wekken
alle heuvels

Dichter van het hart der mensen
Jij die nooit aflaat
De vrijheid te verlangen
Van de gehele mensheid

Dichter van het toekomstig leven
Slaak je ruwe kreet
die de wereld naakt laat
ten prooi aan zoveel leed
zoveel leed

Dichter van de levende wereld
Het toekomstig leven
Je bereist nieuwe wegen
Je leert ons proeven te doorstaan
Niemand laat je uitgesloten
niemand uitgesloten

2 Di l’Aghje

À l’arice di i nostri paesi
Appossu à tanti sudori appesi
Stanu l’aghje.

Duve un partu dede a tribbiera
Di e mannelle sin’à a spulera
Eccu l’aghje.

Opare di un’antica fede
À quale listroni li si cuncede
Oghje l’aghje.

Pà rifà dumane rinvivì
Ciò chì e fecenu inarguglì
Per chì l’aghje.

Per chì à u spuntà di un novu sole
ùn si trovinu mai più sole
Tutti à l’aghje,
Tutti à l’aghje.

2 De Aghje

Aan de zoom van onze dorpen
Schuilplaats van zoveel verborgen zweet
Liggen de dorsvloeren.

Waar het dorsen een zware bevalling was
Van de schoven tot het schonen
Daar zijn de dorsvloeren.

Kunstwerken van een oeroud geloof
En wie houdt ze nu nog in ere
de dorsvloeren, vandaag de dag

Om morgen te doen herleven
Datgene waar ze trots op konden zijn
Opdat de dorsvloeren

Opdat bij het opkomen van de nieuwe zon
Zij nooit meer alleen hoeven te zijn
Allemaal óp naar de dorsvloer
Allemaal óp naar de dorsvloer

3 Ma di cio che tu voli

Ma di ciò chè tù voli
Hè bella a nostra terra
Da e so cime à i moli
Da e so cime à i moli
In centu riturnelli
Ci cantanu l’acelli
Hè finita la guerra
Hè finita la guerra.

Ma di ciò chè tù voli
Chì si stà bè in paese
Quand’ellu ùn s’hè più soli
Quand’ellu ùn s’hè più soli
è ch’omu s’addunisce
In amicizie lisce
À bandere palese
À bandere palese.

Ma di ciò chè tù voli
Li farà pro’ l’avvene
À i lochi muntagnoli
À i lochi muntagnoli
Si quellu chì ci spera
Face girà la sfiera
Di e so inghjuste pene
Di e so inghjuste pene.

Ma di ciò chè tù voli
Chì d’oddiu ùn si capace
Un ghjornu ti cunsoli
Un ghjornu ti cunsoli
è ti vene à u core
Un surrisu d’amore
Dolce quanti a pace,
Dolce quanti a pace.

3 Maar zeg wat je wilt

Maar zeg wat je wilt
Onze wereld is mooi
Van de bergtoppen tot aan de pier in zee
Van de bergtoppen tot aan de pier in zee
In honderd refreintjes
Zingen er de vogels
De oorlog is voorbij
De oorlog is voorbij.

Maar zeg wat je wilt
Het is fijn in het dorp
Als je niet meer alleen bent
Als je niet meer alleen bent
En de mensen zich verenigen
In soepele vriendschappen
Met open vizier
Met open vizier.

Maar zeg wat je wilt
De toekomst zal goed zijn voor
De berggebieden
De berggebieden
Als degene die er hoop heeft
De aardbol laat wegdraaien
Van zijn onrechtvaardig leed
Van zijn onrechtvaardig leed.

Maar zeg wat je wilt
Want tot haat ben je niet in staat
Op een dag verzoen je je
Op een dag verzoen je je
En dan komt er in je hart
Een glimlach van liefde
Zoet als de vrede zelf
Zoet als de vrede zelf.

4 U Mulatteru

Rittu, rittu, o mulatteru,
Si piatta l’ultima stella !
Intoppa ‘ssu cavizzone
é fà una voce à Muvrella,
Chjam’à Turcu è à Muvrone,
Chi pascenu in l’arbicella.

Piglia subitu’ssa frusta
è la musetta pripara,
Piglia la bona pruvenda
Di la to mula più cara,
Accendi lu to lampione,
Sinno’ saristi à la fara.

Cerca umbasti è cavichjoli,
ùn ti scurdà di la funa,
Quandi castagne in musetta,
ùn ne resta più manc’una,
Addivizza pà la machja,
Anc’à lu chjar’di la luna.

L’ochju versi u capimachja,
Quand’ellu pesa o misura,
À quessu tù mulatteru,
Paghi mese è facitura,
Parchi quessu hà duie mani,
Una piatta è l’altra fura.

Quandu ritorni la sera,
Canta, canta o mulatteru,
Fà sente anc’à le to mule
Ch’invece di stu mistieru,
Brammaristi di direge,
Di Francia lu ministeru

4 De ezeldrijver

Rechtop, rechtop, ezeldrijver,
De laatste ster verbergt zich!
Doe dat hoofdstel om
En verhef je stem tegen Muvrella
Roep Turcu en Muvrone
Die in het gras aan het grazen zijn.

Neem meteen de zweep ter hand
En maak je lunchtas klaar,
Pak het goede maaltje kastanjes mee
Dat van le liefste muilezel
Steek je lantaarn aan,
Anders kom je nog in de problemen.

Zoek de houten zadels en de spanbanden,
Vergeet ook het touw niet,
Wanneer je in je lunchtas
Niet één kastanje meer hebt
Ga dan steeds recht door het machja
Ook bij maanlicht.

Houd de baas goed in de gaten,
Wanneer die weegt of afmeet
Aan hem, o ezeldrijver,
Betaal je een maandloon en ook de kost,
Want hij heeft twee handen,
De ene is verstopt, de andere houdt hij op.

En wanneer je ’s avonds thuiskomt
Zing dan, zing o ezeldrijver,
Laat ook aan je ezels horen
dat je in plaats van dit beroep
De regering van Frankrijk
Heel graag willen leiden

5 La Violetta

La Violetta,
La và, ella và,
La và nel campo
Ch’ella risembrava
Duve hè la to Cecì
Ch’ella rimirava.

Cosa rimiri,
Mio caru Peppì,
Io ti rimiro,
Perchè tù sei bella,
Bella sè vuoi venire
Con mè à la guerra.

Nò, nò à la guerra
Non devo venire,
Non devo venire,
Con tè à la guerra,
Perchè si manghja male
È si dorme in terra.

Nò, nò per terra
Non devi dormire
Tù dormerai
Sul letto dei fiori,
Col tuo caro Peppì,
Chè t’innamori.

O Trumbettieri,
Sonate, sonate,
Sonate puru
La bella marchjata
Chì c’hè la Violetta
Chì và à l’armata,
Sonate puru
La bella marchjata
Chì c’hè la Violetta
Chì và à l’armata.

5 La Violetta

Violetta
Ze gaat, ze gaat
Ze gaat door het veld
Waar ze meende
Dat jouw Cecì was
die ze bewonderde.

Waar kijk je zo naar,
Mijn lieve Peppino?
Ik bewonder jou
Omdat je mooi bent,
Mooi als je mee wilt komen
Met mij naar de oorlog.

Nee, nee, niet naar de oorlog
Moet ik niet gaan,
Ik moet niet meegaan,
Met jou naar de oorlog,
Want daar eet je beroerd
en daar slaap je op de grond.

Nee, nee, op de grond
Hoef je niet te slapen
Jij zult slapen
Op een bed van bloemen,
Met je geliefde Peppino
Op wie je verliefd bent.

O Trompetters,
Speelt, speelt
Speelt toch
De mooie mars
Want daar is Violetta
Die in het leger gaat,
Speelt toch
De mooie mars
Want daar is Violetta
Die in het leger gaat.

6 Mare Eternu

E to bocche sicrete chì ingullinu i venti
E gruppate figliole di i scunnisciuti pienti
Anu putere à dì l’oghje è l’antichità
Tralasciate ch’elle funu da l’umanità.

Ma quandu a luna ti accarrezza
Ti porta i so ragi fiuriti
Di fole è storie favulose
Cun nave è vascelli da a notte invintati.

Tandu ti cali in core di a vechja surgente
Di lu misteru chi nun conta più cunfine
T’empii di canti chì s’affundonu feriti
Sott’à le to rivolte chi fermanu senza fine.

6 Eeuwige zee

Je geheime mondingen die windvlagen inslikten
En stortbuien, dochters van ongekend geween
Kunnen machtig vertellen van het heden en van het verleden
Verlaten als ze waren door de mensheid.

Maar wanneer de maan je liefkoost
Brengt ze je haar bloeiende stralen
Van sprookjes en wonderbare verhalen
Met boten en schepen die de nacht heeft verzonnen.

En dan daal je af tot in het hart van de oude bron
Van het mysterie dat geen grenzen meer kent
Je vult je met zangen die, gewond, waren verzonken
Onder je opstanden die eindeloos blijven bestaan

7 Anima

Addossu à li tristi balli
Di e fiaccule appese
Trà li so mattoni caldi
Trà stelle fucace arrese
L’anima di u focu và.

Addossu à li negri arali
Natu à boscu in centu lochi
Cum’è cantanu i fochi
Quandu sò i timpurali
L’anima di u legnu và.

In l’abbriu di e stagione
Ch’andarà cum’ellu andò
Quale ùn stete à paccarò
Quandu sbottanu li toni
L’anima di a terra và.

È quandu da luce à ochji
In le sere assirinate
Lu ricordu nant’à i rochji
Ci si lascia e so spiate
L’anima di a vechja và.

7 Ziel

Boven het treurige dansen
Van de fakkels aan de muur
Tussen haar warme baksteen
Tussen dovende vluchtende sterren
Doolt de ziel van het vuur.

Op de zwarte haardroosters
Geboren in het bos op duizend plaatsen
Zoals de vuren zingen
Als het onweert
Doolt de ziel van het hout.

In de koers van de seizoenen
Die gaat zoals hij ging
Die niet in de luwte stond
Toen het onweer losbarstte
Doolt de ziel van de aarde.

En wanneer, als licht in je ogen
Op verstilde avonden
De herinnering haar blikken
Op de houtstapel laat rusten
Doolt de ziel van de oude vrouw

8 Oggi

Longu à a costa balanina
Ind’una vechja cunfina
Ci si vede un paisolu
Ch’oghje pienghje lu so dolu
Un locu abbandunatu
Chi senza ansciu s’hè firmatu.

Sin’à u mille è nove centu
ùn cunnobbe lu perdimentu
è tandu l’ultime ghjente
Lascionu e so case spente
Solu stete un infelice
Cugnumatu Frà Felice.

Mai ùn pobbe accittà
Rompe a so fideltà
è mentre anni è anni
Nimu spartii i so malanni
Per cumpagnu una ruchjata
è un esistenza scannata

In vechjaia fù custrettu
Di lasciassi more cù tettu
Ogg’insalvatichitu
Agunizava arghitu
S’ammutulinu e campagne
Impatrunite da l’altagne.

Cortu ne fù u s’esigliu
Chi u mischinellu figliu
Cumaccatu di stanchezza
è rosu da a tristezza
Vultò un ghjornu lu spinu
è morse impiaghjulinu.

Ma à u ciuttà di u sole
Quandu u celu di stelle bolle
In la cappella sfundata
S’alza una voce sfurzata
Ch’in ‘ssu scornu nun si stice
Ch’hè quella di Frà Felice.

8 Oggi

Aan de kust van de Balagna
In een oud gebied
is een dorpje te zien
dat vandaag de dag zijn rouw beweent
Een verlaten plek
die zijn laatste adem heeft uitgeblazen.

Tot de twintigste eeuw
kende het geen aftakeling
maar toen verlieten de laatste mensen
hun uitgebluste huizen
De enige die bleef was een ongelukkige
met de bijnaam Broeder Felix.

Nooit kon hij het accepteren
of zijn gelofte verbreken
en jaren- en jarenlang
deelde niemand zijn ellende
hij had een kudde als enig gezelschap
en een zonderling bestaan.

Op zijn oude dag zag hij zich gedwongen
om te sterven, samen met zijn huis
dat nu weer door machja is overwoekerd,
Zijn doodsstrijd was zwaar
de landerijen werden stil,
en roofvogels zijn er nu de baas.

Zijn ballingschap duurde maar kort
omdat de arme sloeber
uitgeput van moeheid
en door verdriet verteerd
op een dag vertrok
en stierf in het dal.

Maar als de zon in zee verdwijnt
en de hemel kolkt van sterren
verheft zich in de vervallen kapel
een bovennatuurlijke stem
dat men niet wegvlucht van die plek:
het is de stem van Broeder Felix.

9 Sintenza par té

In i strappazzi di l’odiu
C’hè nata oghje la so pigliata
In e carcere di lu dolu
Falcina è u to figliolu
si detenu bracciata.

In i pienti di a spiccanza
Si impii la panza, a viulenza
In e rame di l’alte sponde
Nascenu e fronde
d’indipendenza

9 Vonnis voor jou

In de kwellingen van de haat
Is vandaag zijn plundertocht begonnen
Ik de kerkers van de rouw
Hebben Magere Hein en jouw zoon
Elkaar bij de arm genomen.

In de jammerklachten van het afscheid
Vult het geweld haar buik
In de takken op de hoge oevers
Wordt het gebladerte geboren
Van de onafhankelijkheid

10 Pé ‘ssu dumane

In lu ricintu chjasimatu
Di li pinsamenti puri
Rumperemu fondi è muri
Per cantà lu liberatu.

U zitellu inciambalitu
Farà minui le so brame
Nasceranu qui le chjame
D’un dumane cuncipitu.

E putenze d’un imperu
Moreranu in ogni core
è rinasceranu l’ore
Carche d’animu altieru.

Imbrisciarà la bandera
Sopr’à li monti più vivi
Pigliarà fiatu in i cibi
U cantà di a voce fiera.

A sipultura di u spiritu
C’innalzarà ind’è l’aria
è la speranza unitaria
Sbucciarà in lu stramurtitu.

I seculi d’eri è dumane
Intistaranu la pace
Per un paese chì si face
Mille sponde muveranu.

10 Voor de dag van morgen

Binnen de gedecimeerde vesting
Van de zuivere gedachtes
Zullen we vloeren en muren breken
Om de bevrijding te bezingen.

Het verwende kind
Zal minder wensen krijgen
En hier zal de roep ontstaan
Om de gedroomde toekomst.

De macht van het rijk
Zal sterven in ieders hart
En tijden worden herboren
Vol van verheven moed

De vlag zal wapperen
Bovenop de levendigste bergtoppen
Het lied van de trotse stem
Vindt energie in het voedsel.

De begrafenis van de geest
Zal ons hoog ten hemel heffen
En de hoop van de eenheid
Zal opbloeien in de dorheid.

De eeuwen van gisteren en morgen
Zullen de vrede schrijven
Voor een land in wording
Zullen duizenden oevers in beweging komen.